Emory Üniversitesinin 2025 yılında gerçekleştirdiği ve Atlanta bölgesinde gönüllü 21 çocukla başlattığı çalışmada beş yaşındaki çocukların yön bulma sırasında beyinlerinin nasıl çalıştığı incelendi. Araştırma, çocukların “Tiny Town” adlı sanal kasabayı öğrenirken beyinlerinin yön bulmayı sağlayan bölgesinin mekânları tıpkı bir harita gibi temsil ettiğini ortaya koydu. Bulgular gösteriyor ki: •Harita temelli navigasyon sistemi 5 yaşında bile aktif. •Mekânsal biliş sandığımızdan çok daha erken ortaya çıkıyor. Araştırmacılara göre sonuçlar, çocukların çevresel keşif davranışlarının (parklar, sokaklar, okul bahçeleri) sandığımızdan daha derin bir beyin altyapısı tarafından desteklendiğini gösteriyor. Bu çalışma çocukların yön duygusunu ancak 10 yaş civarında kazandığı görüşünü sarsıyor ve yön bulma yeteneğinin sadece büyüdükçe gelişmediğini, çok erken yaşlarda temel yapının oluştuğunu gösteriyor. (Jung ve Dilks, 2025, PNAS-Proceedings of the National Academy of Sciences).
ABD’de 8000’den fazla öğrenciyle yapılan büyük araştırma, okulda kendini “ait” hissetmenin, çocukların sonraki yıl hem okuma hem matematik notlarını belirgin şekilde yükselttiğini gösterdi. Yalnızlık ve dışlanma duygusu azalırken başarı artıyor, üstelik bu etki önceki çalışmaların bulduğundan çok daha güçlü. (Sakellariou, 2025, Frontiers in Psychology).
Yapay Zekâ “Kişiselleştirilmiş Öğrenme” İddiasına Rağmen Sınıfta Çoğu Zaman Öğretimi Kökten Değiştirmiyor! 2015–2025 arasında yayımlanan 125 çalışmayı inceleyen bir derleme, yapay zekânın ağırlıklı olarak öğrenciye özel içerik sunma, otomatik geri bildirim verme ve ilerlemeyi izleme amacıyla kullanıldığını gösterdi. Bu uygulamalar başarı ve hızda artış sağlasa da teknoloji çoğu sınıfta öğretmenin rolünü yeniden tanımlamıyor, daha çok mevcut öğretimi daha verimli hâle getiriyor. Çalışmalara göre net sonuç şu: Eğitimde fark yaratan yapay zekâ değil öğretmenin dersi nasıl kurguladığıdır. (Farhood ve ark., 2025, Educational Technology Research and Development).
Kapsayıcı Eğitim Tek Başına Olmaz: Değişimi Öğretmenlerin Birlikte Çalışması Yaratıyor 2025 tarihli bir çalışma, öğretmenlerin birlikte ders planladığı sınıflarda aktif katılıma dayalı öğretimin daha yaygın olduğunu ortaya koydu. Bu sınıflarda farklı öğrenme ihtiyaçlarına uygun, erişilebilir materyaller ve uyarlanmış etkinlikler daha sık kullanıldı. Özellikle matematik ve özel eğitim öğretmenlerinin ortak çalıştığı ortamlarda oyun temelli ve hareket içeren öğrenme yaklaşımları öne çıktı. Bulgular, kapsayıcı eğitimin bireysel çabadan çok, öğretmenlerin nasıl birlikte çalıştığıyla şekillendiğini gösterdi. (Basister M.P., ve ark., 2025, Frontiers in Education).
Teknoloji Sınıfta, Öğretmen Merkezde: Araç Çok, Yöntem Aynı mı? 2013–2022 yılları arasında yayımlanan 44 çalışmanın incelendiği kapsamlı bir derleme, matematik derslerinde dijital araçların sanıldığı kadar dönüştürücü kullanılmadığını ortaya koydu. Uygulama yazılımları, dinamik geometri programları ve oyun temelli araçlar yaygın olsa da öğretmenlerin büyük bölümü anlatım merkezli ders yapısını korudu. Teknoloji çoğunlukla ek alıştırma, tekrar ve pekiştirme aracı olarak devreye girdi. Çalışma, matematikte teknolojinin etkisinin dijital araç sayısından değil öğretmenin pedagojik kurgusundan kaynaklandığını gösterdi. (Omer S. M. St. ve ark., 2025, Humanities and Social Sciences Communications).
Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu (ADHD) Tanılı Öğrencilerin Okula Katılımını “Hareket Temelli Eğitim” Artırabilir mi? 2025 yılında, Education Sciences dergisinde yayımlanan bir araştırma, Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu (ADHD) tanılı öğrencilerin okula katılımını artırmaya yönelik “dikkat ve davranış özelliklerine göre yapılandırılmış bir beden eğitimi programı”nın etkilerini inceledi. Çalışma, İtalya’nın Caserta kentindeki üç ortaokulda, üniversite araştırmacıları tarafından 12 hafta boyunca yürütüldü. Araştırma bulguları yapılandırılmış bu programın, okula katılım ve okula bağlılık düzeylerinde anlamlı artışlar sağladığını ve bu iki değişken arasında güçlü bir ilişki bulunduğunu gösterdi. Öğretmenlerin geri bildirimleri, yapılandırılmış hareket etkinliklerinin sınıf içi davranışları ve akran ilişkilerini olumlu etkilediğini gösterdi. (Tafuri, D., & Di Palma, D., 2025, Education Sciences).
Bir çocuğun öğrenmesini ne belirler: doğru cevaplar mı, hatalara verilen tepkiler mi? Araştırmalar, öğrenmede başarının doğru cevaplardan çok, hatalara verilen yetişkin tepkileriyle şekillendiğini gösteriyor. Hataların hızla düzeltilmesi yerine öğrenme sürecine dâhil edilmesi, düşünme ve deneme davranışlarını artırıyor. (Donaldson & Solis, 2025, Frontiers in Education).