Okul Öncesi Eğitimde Kaliteyi Ne Belirliyor?
2025 yılında Norveç’te yürütülen bir çalışma, okul öncesi öğretmenlerine yönelik uygulamaya dayalı hizmet içi eğitimin sınıf içi etkileşimleri nasıl dönüştürdüğünü inceledi. Uzun süreli ve koçluk temelli mesleki gelişim programına katılan öğretmenlerin sınıflarında, özellikle öğretmen–çocuk etkileşimlerinin niteliğinde belirgin bir artış gözlendi. Çalışma, sınıf kalitesindeki bu iyileşmenin program içeriğinden çok, öğretmenlerin çocuklarla kurduğu günlük etkileşim biçimlerinin değişmesiyle ilişkili olduğunu ortaya koydu. Bulgular, erken çocukluk eğitiminde kaliteyi belirleyen temel unsurun müfredat değil, öğretmenin çocukla kurduğu etkileşimin niteliği olduğunu; öğretmenlere yapılan yatırımların sınıf ortamlarını güçlendirerek çocukların uzun vadeli öğrenme ve gelişim süreçlerini desteklediğini gösterdi. (Lekhal R. ve ark., 2025, Studies in Educational Evaluation).
Akademik Yazma Becerisi Nasıl Gelişiyor?
2025 yılında yayımlanan bir çalışma, üniversite öğrencilerinin akademik yazma becerilerinin haftalık yazma çalışmaları ve bireysel geri bildirimle belirgin biçimde ilerlediğini gösterdi. Not baskısı olmadan yazan öğrenciler; yazılarını daha düzenli kurgulayabildiğini, hatalarını daha kolay fark ettiğini ve yazmaya yönelik kaygılarının azaldığını ifade etti. Bulgular, yazma becerisinin sürekli pratik ve açık geri bildirimle geliştiğini ortaya koydu. (Oportus-Torres R., ve ark., 2025, Frontiers in Education).
Yüksek Başarı Her Zaman Yüksek Motivasyonla mı İlgili?
2025 yılında yayımlanan bir çalışma, 5. sınıf öğrencilerinin fen bilimleri etkinliklerindeki performansları ile motivasyonları arasındaki ilişkinin sanıldığı kadar güçlü olmadığını gösterdi. Analizler, yüksek motivasyona sahip bazı öğrencilerin düşük ya da orta düzey performans sergilediğini; en yüksek performansa ulaşan grupta ise ilgi düzeyinin daha düşük olabildiğini ortaya koydu. Bulgular, akademik başarının her zaman ilgi ve motivasyonla paralel ilerlemediğini, “en başarılı” öğrencilerin aynı zamanda “en ilgili” öğrenciler olmayabileceğini gösterdi. (Ham E.H., ve ark., 2025, International Journal of Educational Research).
Daha Çok Teknoloji, Daha Mutlu Öğrenci mi?
PISA 2022 verilerine dayanan ve yaklaşık 41.000 öğrencinin katıldığı bir araştırma, okullardaki dijitalleşme ile öğrenci mutluluğu arasındaki ilişkiyi inceledi. Araştırmada yalnızca okullarda teknoloji bulunup bulunmadığına değil öğrencilerin derse ilgisi, öğrenme kaygısı ve yaşam memnuniyeti gibi boyutlara birlikte bakıldı. PISA ölçekleri kullanılarak kurulan istatistiksel model, teknolojinin öğrenci mutluluğunu doğrudan artırmadığını, mutluluğun derse ilginin artması ve kaygının azalması yoluyla dolaylı olarak arttığını ortaya koydu. Özellikle ortaokul öğrencilerinde, dijital öğrenme ortamlarının derse ilgiyi artırdığı ve öğrencilerin kendilerini daha rahat hissetmelerine katkı sağladığı belirlendi. Bulgular, okullarda dijital dönüşümün başarısının teknolojinin niceliğinden çok, öğrencilerin öğrenme sürecini nasıl deneyimlediğiyle ilişkili olduğunu ortaya koydu. (Fang X., Mo Z., 2026, Frontiers in Education).
Sınıfta Küçük Bir Dokunuş, Düşünme Biçiminde Büyük Değişim 2026 yılında yayımlanan bir çalışma, ilkokulda problem temelli öğrenmenin öğrencilerin düşünme ve öğrenme biçimlerini nasıl dönüştürdüğünü inceledi.
Bulgular, bu modelin uygulandığı sınıflarda öğrencilerin bir problemi düşünerek çözme, farklı yollar deneme ve verdikleri cevapları açıklayabilme becerilerinin belirgin biçimde geliştiğini gösterdi. Aynı öğrencilerin öğrenme süreçlerini planlama ve yönetme konusunda da daha aktif rol üstlendikleri belirlendi. Araştırma, farkı yaratan şeyin ek alıştırmalar değil öğrenciyi problemin içine alan öğrenme kurgusu olduğunu gösterdi. (Irwan ve ark., 2026, Journal of Innovation and Research in Primary Education).
Teknoloji Destekli Sosyal-Duygusal Öğrenme Akademisyenler için Ne Sunuyor?
2025 yılında yayımlanan bir derlemede, üniversitedeki öğretim elemanlarına yönelik teknoloji destekli sosyal-duygusal öğrenme uygulamaları incelendi. 2014–2024 yılları arasında yayımlanan 22 çalışmanın analizine dayanan incelemede dijital araçların; öz farkındalık, duygu düzenleme, empati ve sorumlu karar verme gibi sosyal-duygusal becerileri desteklemek amacıyla kullanıldığı belirtildi. Bulgular, yükseköğretimde bu uygulamaların farklı kültürel ve kurumsal bağlamlara uyarlanmasının önemli olduğunu ve eğitimcilerin teknolojiye yönelik hazır oluş düzeyinin dikkate alındığını ortaya koydu. (Mukhemar R. ve ark., 2025, Frontiers in Education).
Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu (ADHD) Tanılı Öğrencilerin Okula Katılımını “Hareket Temelli Eğitim” Artırabilir mi?
2025 yılında, Education Sciences dergisinde yayımlanan bir araştırma, Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu (ADHD) tanılı öğrencilerin okula katılımını artırmaya yönelik “dikkat ve davranış özelliklerine göre yapılandırılmış bir beden eğitimi programı”nın etkilerini inceledi. Çalışma, İtalya’nın Caserta kentindeki üç ortaokulda, üniversite araştırmacıları tarafından 12 hafta boyunca yürütüldü. Araştırma bulguları yapılandırılmış bu programın, okula katılım ve okula bağlılık düzeylerinde anlamlı artışlar sağladığını ve bu iki değişken arasında güçlü bir ilişki bulunduğunu gösterdi. Öğretmenlerin geri bildirimleri, yapılandırılmış hareket etkinliklerinin sınıf içi davranışları ve akran ilişkilerini olumlu etkilediğini gösterdi. (Tafuri, D., & Di Palma, D., 2025, Education Sciences).
Sosyal ve duygusal öğrenme (SEL) programlarına katılan öğrenciler, 1–12. sınıflar arasında hem okuryazarlıkta hem de matematikte anlamlı düzeyde daha yüksek başarı göstermiştir.
Bu bulgu, SEL’in akademik başarı üzerindeki güçlü ve çok yönlü etkisini ortaya koymaktadır (Ha, McCarthy, Strambler & Cipriano, 2024, SAGE Journals).