Bir haber, insanın içine bu kadar sessiz düşebilir mi?

Hamza Aydoğdu

Duyduk ki… Tekin Hocam… Sen de gitmişsin… Bir haber, insanın içine bu kadar sessiz düşebilir mi? Bir an gözümün önünden o son gün geçti… Kırk yıllık meslek hayatının son gününde sana unutamayacağın bir veda hazırlamıştık. Hiç haberin yoktu… Sınıfına sürpriz yaparak girmiş, son dersini birlikte işlemiştik. En sevdiğin türkü olan Bahçede Yeşil Çınar eşliğinde, öğrencilerinin ve mesai arkadaşlarının oluşturduğu sevgi koridorundan bahçeye birlikte yürümüştük. İl dışından çocuklarını, ilkokul yıllarından sınıf arkadaşlarını habersizce getirerek o mutluluğa ortak etmiştik. Pastanı keserken gözlerinden süzülen yaşlar, bahçedeki herkesin gözlerine de düşmüştü. O gün seni kırk yıllık meslek hayatından alkışlarla uğurlamıştık. Aradan dört yıl geçti… Bu kez dualarla uğurluyoruz seni. Her kula nasip olmayan bir miras bıraktın geride… Sevgi… Vefa… Dua… Ne makamlar kalıyor geriye, ne unvanlar… İnsandan geriye; dokunduğu hayatlar, yetiştirdiği insanlar ve ardından edilen hayır duaları kalıyor. Sen, ardında binlerce öğrencinin sevgisini, dostlarının muhabbetini ve seni tanıyan herkesin dilindeki güzel hatıraları bıraktın. Rabbim rahmetiyle muamele eylesin. Mekânın cennet, makamın âli olsun. Başta kıymetli ailen olmak üzere; öğrencilerine, mesai arkadaşlarına ve seni seven herkese sabır ve başsağlığı diliyorum. Biz, seni; o son dersteki mahcup tebessümünle, bahçede yankılanan Bahçede Yeşil Çınar türküsüyle ve gözlerindeki mutlulukla hatırlayacağım.

Tatil Mutluluğu Bargilya'da

İçeriği Görüntüle