MESEM VE E-OKUL ENTEGRASYONU BULUNMAYAN MEB-İMES DAYATMASI
YENİDEN GÖZDEN GEÇİRİLSİN Koordinatör öğretmenleri aynı gün içinde farklı lokasyonlardaki çok sayıda işletmeye yetişmek zorunda bırakan koşullar iyileştirilmeden, MESEM ve e-Okul entegrasyonu sağlanmamış MEB-İMES uygulamasının zorunlu tutulmaması için Milli Eğitim Bakanlığına resmi başvuruda bulunduk.
Mesleki eğitimde öğrencinin korunması, eğitimin niteliğinin takip edilmesi ve okul-işletme ilişkisinin sağlıklı yürütülmesi elbette gereklidir. Ancak mevcut ağır iş yükü azaltılmadan başlatılacak MEB İMES uygulaması sadece denetim illüzyonu oluşturacaktır.
MEB-İMES’in e-Okul ve MESEM gibi temel bilgi sistemleriyle entegrasyonu dahi yapılmadan uygulamaya alınması, koordinatör öğretmenlerin iş yükünü daha da artıracak, aynı işlemleri tekrar tekrar yapmalarına neden olacaktır. Öğretmenin işini kolaylaştırması beklenen bir uygulamanın, aksine mevcut görevlerin üzerine yeni veri girişleri ve mükerrer işlemler eklemesi kabul edilebilir bir durum değildir.
Dahası, söz konusu uygulamanın gerektirdiği işlemlerin sağlıklı biçimde yürütülebilmesi için ihtiyaç duyulan teknik altyapının okullarımızda nasıl sağlanacağı ve buna ilişkin teknik ve idari ihtiyaçların nasıl karşılanacağı henüz ortaya konulmamıştır.
Koordinatör öğretmenlerin üzerindeki mevcut ağır iş yükü alınmadan hayata geçirilecek bu dayatma, sahada bir denetim illüzyonu oluşturmaktan öte hiçbir işe yaramayacaktır. Koordinatörlük süreçlerinin kontrolü sahadaki gerçeklere uygun ve uygulanabilir yöntemlerle yapılmalıdır.
Mesleki ve Teknik Eğitim Genel Müdürlüğü’nün 13.05.2026 tarihli ve 158864226 sayılı yazısıyla MEB-İMES uygulamasının devreye alındığı belirtilerek uygulamanın tüm paydaşlar tarafından etkin şekilde kullanılması, koordinatör öğretmenlerin işletme ziyaretlerinin planlanması ve uygulama üzerinden değerlendirilmesi istenmiştir.
Uygulamanın dayanağı olarak 10.08.2024 tarihli ve 32628 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Mesleki ve Teknik Eğitim Politika Belgesi'nin Strateji ve Sorumluluklar Tablosu'nun 3.1.2. maddesi gösterilmiştir.
Söz konusu maddede “Öğrenci, öğretmen ve işletme sahiplerinin işletmelerde mesleki eğitim ve staj uygulamaları kapsamında birbirini değerlendirebileceği dijital bir platform kurulacaktır. İşletmelere öğrenci gönderme süreci, bu değerlendirme sonuçlarına göre sürekli yeniden değerlendirilecektir.” hükmü yer almaktadır.
Görüldüğü üzere madde hükmünde dijital platformun öğrenci, öğretmen ve işletme sahiplerinin işletmelerde mesleki eğitim ve staj uygulamaları kapsamında birbirini değerlendirebileceği bir dijital ortam olarak tasarlandığı, koordinatör öğretmenlerin faaliyetlerinin izlenmesine dair somut bir hüküm içermemektedir.
Denetimi artırmak tek başına sorunları çözmez
Mesleki eğitimde öğrencinin korunması, işletmelerde verilen eğitimin niteliğinin takip edilmesi ve okul-işletme ilişkisinin sağlıklı biçimde yürütülmesi elbette gereklidir.
Ancak mesele, koordinatör öğretmenin işletmeye gidip gitmediğinin dijital araçlarla kontrol edilmesinden ibaret değildir.
Asıl ihtiyaç, MESEM'lerde ve meslek liselerinde mevcut koordinatörlük sisteminin, öğrenci ve işletme sayıları, işletmeler arasındaki mesafeler, öğretmenlerin ders ve görev yükleri ile sahada geçirilen gerçek süre dikkate alınarak yeniden düzenlenmesidir.
Kontrol mekanizmalarını artırmak, mevcut sistemdeki yapısal sorunları ortadan kaldırmadan yeni bir takip mekanizması oluşturmak anlamına gelmemelidir. Dijital ortamda oluşturulan kayıtların sahadaki gerçekliği yansıtmadığı bir yapı, denetim görüntüsü üretir ancak mesleki eğitimin sorunlarını çözmek yerine yeni sorunları beraberinde getirir.
Mesleki eğitimde yapılması gereken, okul ile sanayi ve işletmeler arasındaki ilişkiyi daha fazla bürokrasiyle değil, daha işlevsel ve uygulanabilir bir yapıyla güçlendirmektir.
Koordinatörlük faaliyetleri, yalnızca ziyaretlerin sayısına veya sisteme girilen kayıtlara odaklanan bir anlayıştan çıkarılarak öğrencinin mesleki gelişimini, çalışma şartlarını, iş sağlığı ve güvenliğini, işletmede aldığı eğitimin niteliğini ve okul-işletme iş birliğini esas alan bir yapıya kavuşturulmalıdır.
Öğretmen ile işletme arasındaki ilişkinin karşılıklı güven temelinde güçlendirilmesi, işletmelerin eğitim sürecindeki sorumluluklarının artırılması ve öğrencinin işletmedeki eğitiminden beklenen faydanın gerçekten sağlanıp sağlanmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.
Bunun için Bakanlık, öğretmenlerin, okul yöneticilerinin, öğrencilerin, işletmelerin, işveren ve meslek kuruluşlarının görüşlerini kapsayan geniş ölçekli saha araştırmaları yapmalı; MESEM ve meslek liselerindeki koordinatörlük uygulamasının mevcut sorunlarını bütün boyutlarıyla ortaya koymalıdır.
Bu itibarla, MEB-İMES uygulamasının koordinatör öğretmenler açısından zorunlu tutulmamasını; öncelikle MESEM ve meslek liselerindeki koordinatörlük sisteminin sahadaki gerçekler esas alınarak yeniden ele alınmasını, öğretmen başına düşen işletme sayısı, işletmeler arasındaki mesafe, koordinatörlük için ayrılan süre ve öğretmenlerin mevcut görev yükünün birlikte değerlendirilerek uygulanabilir bir model oluşturulmasını talep ediyoruz.
Mesleki eğitimde ihtiyaç, yapılan işi dijital ortamda yapılmış göstermek değil, öğrenciyi gerçekten takip edebilen, öğretmenin görevini hakkıyla yerine getirebilmesine imkan sağlayan ve okul-işletme iş birliğini güçlendiren işleyen bir sistem kurmaktır.
