Hamza Aydoğdu

Dedemi defnederken…. Aslında biraz da çocukluğumu kaybettim. Çünkü insan dedesini kaybedince yalnızca sevdiği bir insanı uğurlamıyor. Çocukluğunun sesini, evinin eski kokusunu, bir daha kimsenin aynı şekilde söyleyemeyeceği kelimeleri de onunla birlikte toprağa veriyor. Bizim çocukluğumuzda dedeler evin en yaşlısı değil, en çok sözü dinleneniydi. Onlar konuşunca sesler kısılırdı. Bir bakışlarıyla neyin doğru, neyin yanlış olduğunu anlardık. Sofrada yerleri belliydi. Dualarında hepimize yer vardı. Şimdi dünya çok değişti. Evler büyüdü, aileler küçüldü. Odalar çoğaldı, sohbetler azaldı. Herkesin elinde bir telefon var ama hepimiz tutacak bir el arıyoruz. Bir zamanlar başköşeye oturttuğumuz büyüklerimizi bugün hayatın kenarında bırakabiliyoruz. Oysa bir dedenin yüzündeki her çizgi, yaşanmış bir ömürdür. Titreyen ellerinde emek, suskunluğunda sabır, duasında koca bir aile saklıdır. Biz onlara bazen aynı hikâyeyi tekrar anlatıyorlar diye sabırsızlanıyoruz. Oysa onlar o hikâyeleri anlatırken bizi kendi geçmişimize götürüyorlar. Unuttuğumuz kelimeleri onlar biliyordu. Bir büyüğün yanında nasıl oturulur, sofraya nasıl başlanır, bir insanın gönlü nasıl alınır, komşunun kapısı neden çalınır… Bunları kitaplardan önce onlardan öğrenmiştik. Şimdi bilgiye saniyeler içinde ulaşıyoruz ama hikmeti arıyoruz. Dünyanın öbür ucundaki insanla konuşabiliyoruz, yan odadaki büyüğümüzün sessizliğini duyamıyoruz. Ne tuhaf… Eskiden dedelerimiz bizim elimizden tutup yürümeyi öğretirdi. Şimdi onların elinden tutup onları yürütmek bize düşüyor. İnsan olmak biraz da budur. Bir zamanlar bize sabırla anlattıklarını, yaşlandıklarında aynı sabırla dinleyebilmek. Bizi defalarca kaldıran elleri, güçten düştüğünde bırakmamak. Çünkü yaşlılık bir yük değildir. Bir gün hepimizin varacağı, sevdiklerimizin merhametine ihtiyaç duyacağı bir duraktır. Bugün dedemi uğurlarken düşündüm… Bir insanla beraber ne çok şey gidiyormuş. Bir ses, bir bakış, bir hitap şekli… Bayram sabahları, eski sofralar, çocukken sığındığımız o güvenli kucak… Ve insan bir yaştan sonra şunu anlıyor: Çocukluk, bazen bir dedenin hayatta olmasıymış. O hayattayken insan kendisini hâlâ çocuk hissediyormuş. Kaç yaşına gelirse gelsin, başını okşayacak bir büyüğünün olduğunu bilmek ne büyük bir huzurmuş. Şimdi o eller yok. Ama öğrettikleri var. Duaları var. Bize bıraktığı muhteşem bir hatırat… Dedemle birlikte çocukluğumun bir kapısı daha kapandı. O kapının ardında sesi kaldı, hatıraları kaldı, bir daha dönüp yaşayamayacağımız günler kaldı. Biz büyüdük, evet…. Ama galiba büyümek, insanın kendisini çocuk hissettiren insanları birer birer kaybetmesiymiş. Ve ben bugün dedemi toprağa verirken, içimdeki küçük çocuğun da elini son kez bıraktım. Allah sana rahmet eylesin, Mekânın cennet olsun.

Yavuz Selim Camii’nin gölgesinde, Topal Osman Çayevi’nde her sabah kurulan bu bereketli sofra; çeyrek asra yaklaşan dostlukların, birliğin ve sarsılmaz kardeşliğin en güzel adresi olmuş. 20 yıldır aynı heyecanla bu masayı dolduran büyüklerimiz ve kardeşlerimizle aynı çayı yudumlarken 10 yaşındaki Ali Kerem evladımız masamıza ayrı bir neşe, büyüklerine taş çıkartan olgunluğuyla da geleceğimize olan inancımızı tazeleyen bir umut kattı. Kimin bir derdi varsa masada konuşulan, kimin hastası, cenazesi varsa omuz omuza paylaşan bu mahalle kültürü; dünyadaki tüm kargaşanın ortasında bizim en büyük zenginliğimiz, en güçlü sığınağımız. Aynı duaya “Amin” diyen, sevinci de kederi de bir bilen tüm Erzincanlı hemşehrilerime ve bu güzel gelenekleri yaşatan gönül dostlarımıza teşekkür ediyorum. Rabbim birliğimizi, dirliğimizi ve bu güzel muhabbetimizi daim eylesin.

Öğrenmenin bir maliyeti var. Peki ya öğrenmemenin?
Öğrenmenin bir maliyeti var. Peki ya öğrenmemenin?
İçeriği Görüntüle

Erzincan'ın Siyah İncisini Denediniz mi? Erzincan’ın eşsiz lezzeti, siyah incisi Cimin üzümü, marifetli ellerde geleneksel bir lezzete dönüşüyor. Üzümlü ilçemizde faaliyet gösteren Siyah İnci Kadın Kooperatifi'nde Meryem Hanım ve emektar kadınlarımız; yöremizin tescilli lezzetlerini, kuşaktan kuşağa aktarılan tariflerle ve büyük bir özenle hazırlıyorlar. Cimin üzümünün cevizin muhteşem uyumuyla buluştuğu, geleneksel damak tadımız saruc (basmaça), kadınlarımızın emeği ve üretkenliğiyle sofralarımıza ulaşıyor. Geleneksel mirası geleceğe taşıyan, yerel kalkınmaya ve kadın istihdamına değer katan Siyah İnci Kadın Kooperatifimizi tebrik ediyor; emek veren tüm kadınlarımıza teşekkür ediyoruz.