2001 yılında özel sektörde çalışanların yalnızca %20’si asgari ücret alıyordu. O dönemde asgari ücret; niteliksiz veya işe yeni başlayan çalışanlar için bir 'taban fiyat' niteliğindeydi. Deneyimli ve vasıflı bir çalışanın maaşı ise asgari ücretin 2,5 ila 3 katı seviyesinde seyrediyordu. Ne yazık ki bugün geldiğimiz noktada asgari ücret, bir başlangıç ücreti olmaktan çıkıp toplumsal bir ortalama ücret haline geldi. Günümüzde özel sektör çalışanlarının neredeyse %50’si doğrudan asgari ücrete veya hemen yanı başındaki ücretlere mahkûm edilmiş durumda. Aynı vahim tabloyu emeklilerimizde de net bir şekilde görüyoruz: 2019 yılında toplam emeklilerin yalnızca %6’sı (800 bin kişi) en düşük emekli maaşını alırken; bugün kök aylığı yetmediği için maaşı Hazine tarafından taban ücrete tamamlanan emeklilerin oranı %34’e (5,5 milyon kişiye) yükseldi. Yani bugün ülkemizde her 3 emekliden biri en düşük aylıkla geçinmeye çalışıyor. Bu gidişat değiştirilmezse, önümüzdeki 5 yıl içinde en düşük emekli maaşına mahkûm edilen emekli sayısı 10 milyonu bulacak; çalışanlarımızın da %70-80’i asgari ücretle çalıştırılacaktır. Gelişmiş ülkelere baktığımızda, asgari ücretle çalışanların oranının genellikle %10’un altında olduğunu görüyoruz. Bizim ülkemizde ise insanımızın refahta ve yukarıda buluşması gerekirken, ne yazık ki yoksullukta ve en altta eşitleniyoruz.
Bir memur konfederasyonu genel başkanı olarak telefonlarımın en çok çaldığı, mesaj kutumun en çok dolduğu ve gittiğim her sahada etrafımı en çok saran kitle ne yazık ki memur emeklilerimiz… Beni bir evlatları gibi görüp içlerindeki buruklukla “Geçinemiyoruz, ne olur sesimizi daha gür duyur” diye haykırıyorlar. Büyüklerimizle ettiğim her sohbet boyunca kendilerine soruyorum: “Çalışırken sendikalı mıydınız, haklarınız için ne yaptınız?” Aldığım cevaplar ne yazık ki hep aynı acı pişmanlığın eseri oluyor. “Zamanında siyasi yakınlıkla, ideolojik gerekçelerle malum sendikalara üye olduk. Şimdiki aklımız olsa kapısından geçmezdik ama iş işten geçti…” İşte tam da bu yüzden, bugün görev yapan tüm kamu görevlilerine açıkça sesleniyorum: Yarın emekli olup açlık sınırının altındaki maaşlara mahkûm kaldığınızda, bugün arkasından gittiğiniz o sendikaların hiçbiri yanınızda olmayacak! Siyasi yakınlık uğruna, dağıtılan bir promosyon hevesiyle ya da küçük, anlık çıkarlar için üye olduğunuz o yapılar; sizin sayenizde yüz binlerce üyeye ulaşıp kendi siyasi ajandalarına hizmet ederken, siz hem çalışırken hem de emekliliğinizde geçim kaygısıyla boğuşmaya devam edeceksiniz. Geleceğinizi anlık vaatlere ve siyasi angajmanlara feda etmeyin. Emekli olduğunuzda “keşke” dememek, yarın pişmanlık duymamak için kararı bugün vermek zorundasınız. Bugünden gereğini yapın!
Okul ziyaretlerinde öğretmen ve yöneticilerden en sık duyduğumuz serzenişlerden biri, eğitim dışı yükler nedeniyle asli işlerini yapamamalarıdır. Sayıları onlarca bulan göstermelik projeler, bitmeyen evrak işleri ve bürokratik veri girişleri yüzünden öğretmenlerimiz sınıflarına ve derslerine yeterince zaman ayıramamaktadır. Okul yöneticileri ise yetersiz ödenekler yüzünden zamanlarını eğitim liderliğine değil; tamirat, tesisat ve kaynak arayışına harcamakta, veliler ile esnaf arasında çaresiz bırakılmaktadır. Sistemimizi bir "istatistik bakanlığı" görüntüsünden kurtarmak için acilen her okula daha fazla bütçe aktarılmalı, fiziki bakım ve onarım işleri kurulacak mobil teknik ekiplere devredilmeli ve okulları boğan proje enflasyonuna son verilmelidir. Eğitimde başarı için öğretmenlerimizin öğretmesine, yöneticilerimizin de okulu yönetmesine imkân tanınmalıdır.
Siyasi ve ideolojik gerekçelerle sendika tercihi yapılmasını doğru bulmasam da bu tercihlere saygı duyuyorum. Ancak sırf bu saiklerle hareket edip, hele bir de yetkili sendikaya gücü verip sonra da “Maaş eridi, ek ders kuş kadar kaldı, emekli maaşım çok az olacak diye emekli olamıyorum, tayin olamıyor ve önümü göremiyorum,vb.” diye yakınan yüz binlerce meslektaşıma üzülüyorum. İdeolojiyi merkeze alan yapıların ana gündemi hiçbir zaman öğretmenin özlük ve ekonomik hakları olmadı, olmayacak. Öğretmenim; ya yakındığın yerde durmayacaksın ya da durduğun yerden yakınmayacaksın!
