ÖğretmenİZ Dergisinde Öğretmen Yazar ve Şairler Kasım 2026

Paylaş:

Eposta :

YEŞİL BECERİLER: GELECEĞİN MESLEKLERİ BUGÜNÜN SINIFLARINDA ŞEKİLLENİYOR

Dünyanın geçirdiği dönüşüm, meslekleri icra etmek için ihtiyaç duyulan becerileri değiştiriyor. Enerji, tarım, sanayi, şehircilik ve bilişimden eğitime kadar pek çok alan; kaynakları daha verimli kullanan ve iklim değişikliğine uyum sağlayabilen yeni bir çalışma anlayışına yöneliyor. Bu durum, gençlerin çalışma hayatına hazırlanırken yeşil becerilere sahip olmalarını gerektiriyor. Yeşil beceriler teknik yeterliliklerin yanında problem çözme, yenilikçilik, iş birliği ve eleştirel düşünme gibi farklı alanlara aktarılabilen becerileri de kapsıyor. Artık bir mimarın enerji verimliliğini, bir mühendisin kaynak kullanımını, bir çiftçinin su yönetimini, bir yazılımcının akıllı sistemleri veya bir öğretmenin sürdürülebilir yaşamı dikkate alması giderek daha fazla önem kazanıyor. Böylece yeşil beceriler, dar bir uzmanlık alanı olmaktan çıkarak farklı meslekleri buluşturan ortak bir yetkinlik zemini hâline geliyor. Tam bu noktada eğitim sistemlerinin rolü belirginleşiyor. Türkiye’nin eğitim politikalarında güçlü şekilde yer bulan “sürdürülebilirlik okuryazarlığı” yaklaşımı, küresel dönüşümün insan kaynağı boyutuna önemli bir karşılık oluşturuyor. Öğrencilerin yalnızca çevreyi korumanın önemi veya iklim değişikliğinin nedenlerini bilmesi yeterli görülmüyor. Asıl mesele ekosistemdeki ilişkileri görebilmeleri, sosyal, ekonomik ve çevresel boyutları birlikte değerlendirebilmeleri, problemleri veriler üzerinden analiz edebilmeleri ve uygulanabilir çözümler geliştirebilmeleri. Bu yönüyle sürdürülebilirlik, düşünme ve eyleme geçme kapasitesi olarak ele alınıyor. Bu yetkinliğin okul öncesinden başlayarak gelişimsel ve sarmal bir anlayışla ele alınması, farklı öğrenme alanlarıyla ilişkilendirilmesi ve öğrenmenin eyleme uzanan bir süreç olarak tasarlanması önem taşıyor. UNESCO’nun “yeşil okul” yaklaşımında olduğu gibi sürdürülebilirliğin okulun bütün işleyişinde karşılık bulması gerekiyor. Bu süreçte sınıfta yapılan bir deney, okul bahçesinde toprağın incelenmesi, su ve enerji tüketiminin ölçülmesi, atıkların kaynağının araştırılması veya yerel bir çevre sorununa çözüm geliştirilmesi gibi etkinlikler, öğrencilerin gerçek yaşam problemlerini tanımalarını, bu problemlere çözüm üretmelerini ve öğrendiklerini günlük yaşamlarına aktarmalarını sağlayan deneyimlere dönüşüyor. COP31 ÖZEL | KASIM 2026 9 İklim değişikliğiyle mücadele bu dönüşümün kalıcı olabilmesi; onu anlayacak, tasarlayacak ve sürdürecek insan kaynağının niteliğine bağlı olacak. Bu nedenle “Hangi yeni meslekler ortaya çıkacak?” sorusunun yanında, şunu da sormak gerekiyor: “GELECEĞİN DÜNYASINI KURACAK ÇOCUKLARA HANGİ BECERİLERI KAZANDIRIYORUZ?” Türkiye’nin bu alandaki yaklaşımı, Millî Eğitim Bakanlığının hayata geçirdiği “2026-2030 İklim Değişikliği Eylem Planı” ile daha somut bir çerçeveye kavuşuyor. Ülkemizin “2053 Net Sıfır Emisyon” vizyonu ve “Yeşil Kalkınma Hamlesi” doğrultusunda hazırlanan plan; dijitalleşmeden fiziki altyapıya, yeşil okul uygulamalarından öğretim programlarına kadar eğitimin farklı unsurlarını iklim değişikliğine karşı daha dirençli ve uyumlu hâle getirmeyi hedefliyor. Böylece çevresel sorumluluk ve sürdürülebilir yaşam kültürünün okulun günlük işleyişinden öğrenme süreçlerine kadar daha geniş bir zeminde karşılık bulması amaçlanıyor. Bu çerçevenin önemli başlıklarından biri de değişen çalışma hayatının ihtiyaç duyduğu yeşil becerilerin eğitim süreçleriyle buluşturulması. Yeşil Mutabakat ile birlikte şekillenen yeni üretim ve istihdam anlayışı, gençlerin kaynakların verimli kullanılması, döngüsellik, yenilikçilik ve değişen koşullara uyum gibi becerilere de sahip olmasını gerektiriyor. Gençlerin bu becerileri geliştirebilecekleri, günlük yaşamda ve gelecekteki çalışma hayatında uygulamaya dönüştürebilecekleri deneyimlerle buluşturulmaları önem kazanıyor. Sonuç olarak, mesleklerin ve çalışma hayatının yeniden tanımlandığı bu çağda yeşil dönüşümün en önemli başlangıç noktalarından biri eğitimdir. Öğrencilerin çevresel, ekonomik ve toplumsal sorunları bir bütün olarak değerlendirmeleri; kaynakların verimli kullanımı, yenilikçi düşünme ve çözüm geliştirme konularında yetkinlik kazanmaları, değişen çalışma hayatına hazırlanmalarını destekliyor. Sürdürülebilirlik okuryazarlığı ve yeşil becerilerin eğitim süreçlerine bütüncül biçimde yerleştirilmesi, gençlerin daha yaşanabilir ve sürdürülebilir bir geleceğin inşasına katkıda bulunmalarını da mümkün kılıyor.

Ümit GÖKÇETİN

Denizli

Paylaş:

Eposta :

İKLİM DEĞİŞİKLİĞİ SINIFA GİRDİĞİNDE

İklim değişikliği, uzun süre çevre politikalarının, bilimsel araştırmaların ve uluslararası müzakerelerin temel başlıklarından biri olarak ele alındı. Bugün ise bu çerçevenin genişletilmesi gerekiyor. Çünkü iklim değişikliğinin sonuçları ekosistemleri, ekonomik yapıları veya doğal kaynakları etkilemenin yanı sıra bireylerin gündelik yaşamlarını, toplumsal davranışlarını ve gelecek tasavvurlarını da dönüştürüyor. Bu nedenle iklim değişikliğinin eğitim boyutunun daha belirgin biçimde merkeze alınması gerekiyor. Eğitimin bu alandaki temel işlevinde öğrencilerin bilimsel bilgiyi kullanabilmeleri, neden-sonuç ilişkileri kurabilmeleri, bireysel ya da kolektif düzeyde çözüm geliştirebilmeleri önem kazanıyor. Burada eğitim sistemlerinin önünde önemli bir soru beliriyor: Öğrencilerin iklim ve çevre konusunda ne bildikleri kadar bu bilgiyi nasıl kullandıkları ve yaşadıkları dünyayla nasıl ilişkilendirdikleri ne kadar önemlidir? PISA 2025 sonuçları, Türkiye açısından bu soru üzerinde düşünmeye değer bir tablo sunuyor. Çevre biliminin ilk kez fen bilimleri kapsamında ayrı bir alt ölçek olarak değerlendirildiği araştırmada Türkiye 494 puanla OECD ortalamasının üzerinde yer aldı. Daha dikkat çekici olan öğrencilerin çevresel sorunların çözümünde kendilerini edilgen bir konumda görmemeleridir. Öğrencilerin büyük bölümü, bireysel olarak çevre üzerinde olumlu bir etki oluşturabileceğine ve çevre sorunlarını ortak hareketle çözebileceğine inanıyor. Birlikte çalışarak çevreye katkı sağlayabileceğini düşünen öğrencilerin oranı da bu tabloyu tamamlıyor. Tüm veriler, çevre eğitiminin “çevreyi tanımak”tan ibaret olmadığını bizlere hatırlatıyor. Bir öğrencinin iklim değişikliğinin nedenlerini bilmesi elbette önemli fakat asıl mesele, bilginin davranışa, sorumluluğa ve birlikte çözüm üretme iradesine evrilebilmesidir. Bu nedenle bilgiyi farkındalığa, farkındalığı sorumluluk bilincine, sorumluluğu ise somut eyleme dönüştüren bir eğitim yaklaşımı tam da bu nedenle önem taşıyor. Aslında bugün eğitim kurumlarının önündeki mesele burada başlıyor. İklim değişikliği, tüketimden su kullanımına, afetlere hazırlıktan biyolojik çeşitliliğin korunmasına kadar hayatın pek çok alanıyla ilişkilidir. Bu yüzden iklim eğitiminin bir dersin konusu olmaktan çıkartılarak okul kültürünün parçası hâline gelmesi gerekiyor. Türkiye’nin sahip olduğu geniş eğitim ağı bu noktada önemli bir imkân sunuyor. Milyonlarca öğrenciyle öğretmenin aynı eğitim sistemi içinde buluşması, iklim değişikliği konusunda geliştirilecek bilgi ve becerilerin sınıftan okula, okuldan topluma taşınmasını sağlıyor. Burada öğretmenin rolü öğrencinin soru sorması, çevresini fark etmesi, çözüm araması ve başkalarıyla birlikte hareket etmesine alan açan bir rehberliğe uzanıyor. Bu yaklaşım, Türkiye’nin 2026 yılında Antalya’da ev sahipliği yapacağı COP31 açısından da ayrıca önem taşıyor. Çünkü iklim gündeminin toplum nezdindeki kalıcılığı, uluslararası toplantılarda alınan kararların gündelik hayatta karşılık bulmasına bağlıdır. “Diyalog, Uzlaşı, Aksiyon” yaklaşımı da bu açıdan eğitim alanında somut anlam kazanıyor. İklim değişikliği gibi çok boyutlu bir mesele, farklı bilgi alanlarının, kurumların ve insanların ortak bir zeminde buluşması ve ortak aklın eyleme dönüşmesiyle ele alınabilir. PISA 2025’in ortaya koyduğu tablo, Türkiye’deki öğrencilerin bu yolculuk için önemli bir birikime sahip olduğunu gösteriyor. Bu birikimle geleceğin çevre sorunlarını çözen, bildiğini sorgulayabilen, sorumluluk alabilen ve başkalarıyla harekete geçebilen bir nesil yetişecektir. İklim değişikliği sınıfta işlendiğinde asıl soru şu olacak: Çocuklara değişen dünyayı mı anlatacağız yoksa onları dünyayı daha yaşanabilir hâle getirecek bilgi, beceri, sorumluluk ve ortak hareket kültürüyle mi yetiştireceğiz? Eğitimin iklim değişikliği karşısındaki gerçek rolü, bu soruya verilecek cevapta saklıdır.

Yasin ÖZDEMİR

Afyonkarahisar

Paylaş:

Eposta :

DEĞİŞEN SADECE İKLİM Mİ?

İklim değişiyor. Mevsimlerin alışık olduğumuz ritmi, sıcaklıklar, yağışlar ve yaşadığımız çevre bu değişimden etkileniyor. Hatta iklim değişikliği, gündelik sohbetlerimizin de giderek daha fazla parçası hâline geliyor. Önümüzdeki dönemde ülkemizin ev sahipliğinde gerçekleştirilecek COP31 ile iklim değişikliğini ve etkilerini daha çok konuşacağız. Bu konuşmaların önemli bir parçası da çocuklar olacak. Ancak çocuklarla iklim değişikliği üzerine konuşurken çoğu zaman onların konuya ilişkin ne bildiklerine odaklanıyoruz. Oysa iklim değişikliği çocukların geleceğe ilişkin düşüncelerini ve duygularını da etkiliyor. Peki, biz geleceği konuşurken gelecekte yaşayacak çocuklar ne hissediyor? Medyada karşılaştıkları afet görüntüleri, değişen mevsimler ve yetişkinlerin iklim değişikliği üzerine yaptıkları konuşmalar onların dünyasında nasıl bir karşılık buluyor? Son yıllarda giderek daha fazla gündeme gelen “iklim kaygısı” kavramı, tam da bu sorularla önem kazanıyor. İklim kaygısı, iklim değişikliğinin bugün yol açtığı ve gelecekte yaratabileceği sonuçlara ilişkin hissedilen endişe, korku ve belirsizliği ifade ediyor. Doğal bir duygu olan kaygı, bazı çocukları merak etmeye, soru sormaya ve çözüm aramaya yönlendirirken bazılarında çaresizlik duygusuna dönüşebiliyor. Özellikle geleceğin yalnızca olumsuz ihtimallerden oluştuğunu düşünen çocuklar, yaşananlar karşısında kendilerini güçsüz hissedebiliyor. Bu nedenle çocukların iklim değişikliğiyle ilgili sorularına yanıt vermek kadar, bu süreçte neler hissettiklerini anlamak da önem taşıyor. Asıl mesele, çocukların kaygılarıyla baş edebilmelerini, değişen koşullara uyum sağlayabilmelerini ve çözüm üretme konusunda kendilerine güvenmelerini desteklemektir. Peki, iklim değişikliğinin beraberinde getirdiği belirsizlikler karşısında çocukların kaygıyla baş edebilme kapasitelerini nasıl güçlendirebiliriz? İklim değişikliği gibi geniş kapsamlı bir sorun karşısında çocukların her şeyi kontrol edemeyeceklerini bilmeleri kadar, kendi yaşamlarında yapabilecekleri şeyleri fark etmeleri de önemlidir. Değişen dünyada karşılaşacakları güçlükler karşısında uyum sağlayabilmeleri, sahip oldukları en önemli kaynaklardan biri olacaktır. Nasıl ki iklim değişikliğinin yol açtığı susuzlukla baş edebilmek için yeni yöntemler geliştiriyorsak çocukların da iklim değişikliğine ilişkin kaygılarını anlayabilmeleri ve bu duygularla baş edebilmeleri için destekleyici yollar geliştirmemiz gerekiyor. Bu noktada psikolojik dayanıklılık kavramı öne çıkıyor. Psikolojik dayanıklılık, insanın güçlükler ve değişen koşullar karşısında uyum sağlayabilme, sahip olduğu kaynaklardan yararlanabilme ve yaşamını sürdürebilme kapasitesidir. Çocukların psikolojik dayanıklılığı, gündelik yaşamda karşılaştıkları güçlüklerle baş etmeyi öğrenmeleriyle gelişir. İstedikleri bir şey gerçekleşmediğinde yeniden denemek, bir sorunu çözemediklerinde farklı yollar aramak, ihtiyaç duyduklarında yardım istemek ve sahip oldukları imkânlardan yararlanmak bu sürecin önemli parçalarıdır. Çocuklar, karşılaştıkları zorlukların üstesinden gelmek için çaba gösterdikçe ve gerektiğinde destek alarak yollarına devam edebildiklerini gördükçe kendi baş etme becerilerine duydukları güven de güçlenir. DENEME 17 İklim değişikliği gibi çocukların tek başlarına kontrol edemeyecekleri büyük sorunlar karşısında psikolojik dayanıklılık daha da önem kazanır. Çünkü çocukların iklim kaygısıyla baş edebilmeleri, yaşadıkları duyguları anlamlandırabilmeleri ve bu duyguların içinde sıkışıp kalmak yerine yapabileceklerine odaklanabilmeleriyle mümkündür. İklim değişikliği hakkında yaşlarına uygun, güvenilir bilgiler edinmeleri; sorularını özgürce sorabilmeleri; çözümün bir parçası olabileceklerini görmeleri ve gerektiğinde yetişkinlerden destek almaları bu süreçte onlara yardımcı olabilir. Böylece kaygı, tek başına çaresizlik yaratan bir duygu olmaktan çıkarak düşünmeye, öğrenmeye ve harekete geçmeye alan açabilir. Çocuklarımızı nasıl bir geleceğin beklediğini tam olarak bilmiyoruz. Aslında hiçbir kuşak, kendisinden sonra gelen kuşağın yaşayacağı dünyayı bütün yönleriyle bilemedi. Her kuşak kendi değişimleri, belirsizlikleri ve güçlükleriyle karşılaştı. Bugünün çocuklarının geleceğini şekillendiren büyük değişimlerden biri ise iklim. Onların karşılaşabileceği bütün güçlükleri ortadan kaldıramayız. Ancak değişen koşullara uyum sağlayabileceklerine, güçlüklerle karşılaştıklarında yeniden denemeye cesaret edebileceklerine ve belirsizlikler içinde kendi yollarını bulabileceklerine ilişkin inançlarını güçlendirebiliriz. Bunun için çocukların duygularını ifade edebilecekleri, çözüm arayışlarına katılabilecekleri ve kendilerini güvende hissedebilecekleri ortamlar oluşturmayı da önemsemeliyiz. Belki de yetişkinler olarak çocuklara bırakabileceğimiz en önemli miraslardan biri, dünyanın güçlükleriyle baş edebileceklerine dair güvenlerini beslemektir. Çünkü çocukları geleceğe hazırlamak, onlara nasıl bir dünyada yaşayacaklarını anlatmakla sınırlı değildir. Aynı zamanda değişen bir dünyada kendilerine güvenebilmelerini, umutlarını koruyabilmelerini ve bu umutla harekete geçme cesareti gösterebilmelerini desteklemektir.

Bilge UYANIK KOÇ

Ankara

Paylaş:

Eposta :

COP31 SÜRECİNDE EĞİTİMDEN TOPLUMSAL KATILIMA İKLİM EYLEMİ

İklim değişikliği günümüzde ekonomik kalkınmayı, toplumsal eşitliği, halk sağlığını, gıda ve su güvenliğini doğrudan etkilediğinden çok boyutlu olarak değerlendirilmektedir. Aşırı hava olaylarının daha sık görülmesi, biyolojik çeşitliliğin azalması, doğal kaynakların tükenmesi ve ekosistemler üzerindeki insan baskısının artması, iklim politikalarının ertelenemez niteliğini açıkça ortaya koymaktadır. Bu bağlamda COP31 küresel iklim yönetişiminin mevcut durumunun değerlendirilmesi, ülkelerin iklim taahhütlerinin güçlendirilmesi ve Paris Anlaşması hedeflerinin somut uygulamalara dönüştürülmesi bakımından kritik bir aşamadır. Taraflar Konferansları, ülkelerin sera gazı emisyonlarını azaltma, iklim değişikliğine uyum sağlama, iklim finansmanını güçlendirme ve düşük karbonlu kalkınma modelleri geliştirme konularında ortak kararlar üretmeye çalıştıkları uluslararası temel platformlardır. Ancak bu konferansların başarısı sadece karar metinleriyle ölçülmez. Alınan kararların ulusal politikalara, eğitim programlarına, üretim biçimlerine ve bireysel davranışlara ne ölçüde yansıtıldığı da dikkate alınmalıdır. Başka bir ifadeyle iklim politikalarının etkili olabilmesi, uluslararası düzeyde belirlenen hedeflerin yerel ve toplumsal eylemlerle bütünleştirilmesine bağlıdır. Bu sürecin temel bileşenlerinden biri eğitimdir. Çevre eğitiminin amacı bireylere çevresel sorumluluk, eleştirel düşünme, problem çözme ve karar verme becerileri kazandırmaktır. Çevre bilinci bilgi, tutum ve davranış boyutlarının bir bütün olarak geliştirilmesini gerektirir. Bu nedenle çevre sorunlarını tanımlayabilmenin yanı sıra günlük yaşamda çevre dostu tercihler geliştirmek çevre okuryazarlığının temel göstergelerinden biridir. Sürdürülebilir kalkınma için eğitim anlayışı bireylerde beceri, değer, anlayış ve katılım yeterliklerinin geliştirilmesini esas almaktadır. İklim değişikliği ve Paris Anlaşması gibi güncel konuların öğretim programlarında yer alması önemli olmakla birlikte bu içeriklerin değerler ve davranış boyutuyla desteklenmesi gerekmektedir. Etkili bir iklim eğitimi, öğrencilerin iklim değişikliğini günlük yaşamlarıyla ilişkilendirmelerine olanak sağlamalıdır. Karbon ayak izi, ekolojik ayak izi ve su ayak izi gibi kavramlar öğrencilerin bireysel tercihleriyle küresel çevre sorunları arasındaki ilişkiyi anlamalarına yardımcı olabilir. Ekolojik ayak izi, insan faaliyetlerinin doğanın üretim ve yenilenme kapasitesi üzerinde oluşturduğu baskıyı görünür hâle getirirken karbon ayak izi; ürün, hizmet ve faaliyetlerin neden olduğu sera gazı emisyonlarının değerlendirilmesini sağlar. Su ayak izi ise doğrudan su tüketiminin yanı sıra kullanılan ürünlerin üretim süreçlerinde tüketilen görünmeyen su miktarına dikkat çeker. Öğrenciler okullarının enerji ve su tüketimini inceleyebilir, oluşan atık miktarını belirleyebilir, gıda israfını araştırabilir ve tespit ettikleri çevresel sorunlara yönelik uygulanabilir çözüm önerileri geliştirebilir. Böylece iklim değişikliği, soyut bir küresel sorun olmaktan çıkarak öğrencilerin gözlemleyebildiği, sorgulayabildiği ve çözümüne katkı sağlayabildiği bir öğrenme alanına dönüşebilir. Okulların kendi iklim eylem planlarını hazırlamaları da çevre eğitiminin süreklilik gösteren kurumsal bir kültüre dönüşmesini destekleyebilir. Öğretmenlerin iklim eğitimi yeterliklerinin geliştirilmesi de bu sürecin eğitim boyutunda öncelik verilmesi gereken konulardan biridir. Öğretmenlerin güncel ve güvenilir iklim bilgisine ulaşmaları, iklim değişikliğiyle ilgili yanlış bilgileri ayırt edebilmeleri ve tartışmalı çevre sorunlarını bilimsel kanıtlara dayalı biçimde ele alabilmeleri gerekmektedir. Bunun yanında öğretmenlerin proje tabanlı öğrenme, sorgulamaya dayalı öğrenme, okul dışı öğrenme ve toplum temelli çalışmalar gibi yöntemleri etkili biçimde kullanmaları desteklenmelidir. Öğretmen eğitimi programlarında iklim değişikliği, öğretmenlik yeterliklerinin temel bileşenlerinden biri olarak değerlendirilmelidir. Öğretmenlerin bu yeterliklerle donatılması, uluslararası düzeyde geliştirilecek iklim politikalarının eğitim ortamlarında karşılık bulmasının ve toplumsal dönüşümü desteklemesinin temel koşullarından biridir. İklim eyleminin başarısı hedeflerin eğitim programlarına, yerel yönetim politikalarına, kurumsal uygulamalara ve bireysel davranışlara ne ölçüde yansıtılabildiğiyle değerlendirilmelidir. Çünkü çevre konusunda bilgi sahibi olmak, çevreye duyarlı davranışların gelişmesini tek başına güvence altına almamaktadır. Sürdürülebilir bir gelecek için çevresel bilginin değer, sorumluluk, eleştirel düşünme ve eyleme geçme yeterliğiyle bütünleştirilmesi gerekmektedir. Bu doğrultuda ülkelerden iklim okuryazarlığını geliştiren eğitim politikaları oluşturmaları, ölçülebilir okul ve toplum projeleri yürütmeleri, gençlerin karar süreçlerine etkin katılımını sağlayacak mekanizmalar geliştirmeleri ve kaydedilen ilerlemeyi düzenli olarak kamuoyuyla paylaşmaları beklenmelidir. Böylece iklim politikaları uluslararası toplantılarda dile getirilen taahhütler olmaktan çıkarak toplumun bütün kesimlerinin katıldığı somut bir değişim sürecine dönüşebilir. COP31’in gerçek mirası, yayımlanacak sonuç bildirisinden çok iklim hedeflerinin toplumların düşünme, karar verme ve yaşama biçimlerinde oluşturacağı değişimle belirlenecektir. Bu değişim öğrencilere iklim değişikliğinin nedenlerini açıklamakla birlikte bilimsel kanıtları değerlendirme, yanlış bilgileri ayırt etme, çevresel kararların etik ve toplumsal sonuçlarını sorgulama ve çözüm süreçlerine katılma yeterliği de kazandıran bir anlayışa dayanmalıdır. İklim değişikliğinin çözümü, temiz teknolojiler geliştirmek kadar bu teknolojileri adalet, sorumluluk ve ortak gelecek bilinciyle kullanabilecek bireyler yetiştirmekten geçmektedir. Bu bakımdan COP31, iklim diplomasisinde bilgiden eyleme, taahhütten hesap verilebilir uygulamalara ve bireysel farkındalıktan toplumsal dönüşüme geçiş için belirleyici bir eşik olarak değerlendirilmelidir.

Reha ATAŞ

Kayseri

SAMSUN ÖĞRETMENEVİ'NE TEŞEKKÜR

İçeriği Görüntüle

Paylaş:

Eposta :

YEŞİL VATAN’DAN YEŞİL DÜNYA’YA: GELECEĞE SÖZÜMÜZ VAR

İnsanlığın yeryüzüyle kurduğu ilişki, iklim değişikliğiyle birlikte yeni sorumlulukları beraberinde getiriyor. Bu sorumluluk, gelecek nesillere karşı duyulan vicdani borçla sürdürülebilir bir yaşam kültürü inşa etmeyi gerektiriyor. Bilginin bilince, bilincin sorumluluğa, sorumluluğun ise davranışa dönüştüğü bu süreçte eğitim, iklim değişikliğiyle mücadelenin en güçlü ve kalıcı araçlarından biri olarak öne çıkıyor. Türkiye’nin 9-20 Kasım 2026 tarihlerinde Antalya’da ev sahipliği yapacağı Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi 31. Taraflar Konferansı (COP31), küresel iş birliğini güçlendirmenin yanı sıra eğitimin bu mücadeledeki belirleyici rolünü ortaya koymak açısından önemli bir eşik niteliği taşıyor. Millî Eğitim Bakanlığı, COP31 kapsamında “Gençlik ve Eğitim” ana teması çerçevesinde yürüttüğü çalışmalarla iklim eylemini eğitim politikalarının, kurumsal kapasitenin ve toplumsal dönüşümün ortak zemini olarak ele alıyor. Bu yaklaşımın temelinde, iklim değişikliğiyle mücadelenin geçici etkinliklerle sınırlı tutulamayacağı; eğitim sisteminin bütün bileşenlerine yayılan, bilimsel bilgiyle beslenen, değerlerle anlam kazanan ve uzun vadeli hedeflerle sürdürülen bir dönüşümün gerekliliği bulunuyor.

İKLİM EYLEMİNDE KURUMSAL SÜREKLİLİK

Bakanlığımızın iklim ve çevre alanındaki çalışmaları köklü bir geçmişe dayanıyor. 2022 yılında hazırlanan İklim Değişikliği Eylem Planı ile bu birikim ortak hedefler doğrultusunda kurumsal ve sistematik bir çerçeveye kavuştu. 2026-2030 İklim Değişikliği Eylem Planı ise önceki dönemin deneyimini ileriye taşıyarak eğitim sisteminin bütün bileşenlerini kapsayan, sürekliliği ve izlenebilirliği esas alan bir yol haritası sunuyor. Temel hedef, dönemsel etkinlikler gerçekleştirmenin ötesinde iklim eyleminin eğitim sisteminin kararlarına, önceliklerine ve uygulamalarına yerleşmesini sağlamak ve elde edilen deneyimi kalıcı bir kurumsal kapasiteye dönüştürmektir.

Fatih KINACI

Ankara